Şair İbrahim Göyçaylı – 90
APAR, ƏZİZİM
Günlər sənsizlikdən bezib, yorulub,
Ayları, illəri çapar, əzizim.
Təkliyin əlindən məni almasan,
Ürəyim üzülər,
Qopar, əzizim.
Bu sevda gecikən amandı, ahdı,
Gəlib ildırım tək gözümdə çaxdı.
Bu odu söndürmək,
Vallah, günahdı,
Sinəmi oymasın qübar, əzizim.
Mənim tənhalığım min ildi bəlkə,
Ömrüm bu dünyada gəzəri kölgə.
Səni axtarmışam mən ölkə-ölkə,
Məni tənhalıqdan qurtar, əzizim.
Dolaşıq salma, gəl, ağla qaranı,
Ağ elə ağdısa,
Ağla qaranı.
Razıyam, sən bütün arzularını
Qəlbimin qanıyla suvar, əzizim.
Bu sevda yolunun yolçusu mərddi,
Kədəri sevincli,
Sevinci dərddi.
Bu yoldan dönənin özü namərddi,
Kəssə yolunu da divar, əzizim.
Özün bilirsənmi günəş kimisən?
Günəşin üzündə işıq telisən.
Səni gözləyirdim,
Haqdan gəlmisən,
Bahar tək gəlmisən,
Bahar, əzizim.
Sehrinlə açıldı dərdim, düyünüm,
Haqqım var haqqıma baxım, öyünüm.
İlahi günüdü sənli hər günüm,
İlahidən gələn gün var, əzizim.
Bu da belə tale,
Bu da belə bəxt,
Bilmirəm bədbəxtəm,
Bilmirəm xoşbəxt.
Daha mənim deyil bu can, bu həyat,
Bu can səninkidi,
Apar, əzizim.
YOXLUĞUNA ÖYRƏŞİRƏM
Sənin həsrətinə,
Ayrılığına,
Sənin yoxluğuna öyrəşirəm mən.
Belə qəlp çıxıram gözüm yağına,
Yaman gileyliyəm mən ürəyimdən.
Bir uca, ilahi günə yetirəm,
Sənsiz sevinirəm, sənsiz gülürəm.
Sənsiz yollarımı sənsiz gedirəm,
Bu günah içində niyə ölmürəm?
Gəlib soyuq fəslim, soyuq günlərim,
Nə bir cəsarətim,
Nə tabım olur.
Ölüvay doğulur doğan səhərim,
Dünya səndən gələn əzabım olur.
Sənin həsrətini, sənin qəmini
Çəkə bilmırəmsə sevgi də yoxdu.
Əgər yaşatmasam ruhumda səni,
Dünyada yaşamaq, vallah, günahdı.
Tövşüdü canımda dünya həvəsim,
Yapışdı yaxamdan donuq xəcalət.
Təngidi içimdən gələn nəfəsim,
Büküb-bürmələdi məni sədaqət.
Öyrəşirəm sənsiz günə-güzara,
Öyrəşirəm təzə sözə-söhbətə.
Sərhəd qoyammıram gedirəm hara,
Adam inanmayır bu məhəbbətə.
Bir uca, ilahi günə yetirəm,
Sənsiz sevinirəm,
Sənsiz gülürəm.
Sənli yollarımı sənsiz gedirəm,
Bu günah içində niyə ölmürəm?
BU ZALIM ZAMANIN, ZALIM DÜNYANIN
Bu zalım zamanın,
Zalım dünyanın
Yağışı, yağmuru üzümdən keçir.
Qayası dözməyən,
Dağını bükən
Ağrısı-acısı sözümdən keçir.
Üzü dönük imiş qəlb çəkən yerin,
Gözləri oduymuş,
Ürəyi sərin.
Tutumlu, siqlətli, üzlü dərdinin
Ağrı, yüngülü dizimdən keçir.
Umulan ümidə al-yaşıl geyən,
Haylayıb, çağırıb, “yaxın gəl” deyən,
Sevinci gəlməyən,
Bəxti ləngiyən
Yolağı, yolları gözümdən keçir.
Bu da bir yarınmaq,
Bir ömür deyil,
Yuxulu yol gedən ey dili-qafil.
Odumdan alışır göy də elə bil,
Allahın özü də közümdən keçir.
Yaşıla dönübdü damarımda qan,
Çapır inadıma atını dövran.
Gör ki, nə gündəyəm,
A zalım zaman,
Səbrim də incəlib dözümdən keçir.
Sağalmır əzabdan min illik yaram,
Ömrümə, günümə bu gün, ay haram.
Daş kimi hoylayıb dərdi atıram,
Qayıdıb yenə də özümdən keçir.
1995
AĞRI
Dəyişir rəngini səhər də, gün də,
Ələnir yollara qar soyuğu qəm.
Ayımız, ilimiz belə gələndən
Ağrılar içində azıb düşüncəm.
Yaxşılar azalır…
Dünya dəyişir…
Mənmi qocalıram, yermi qarıyır?
Dolaşıq, qarışıq bu vaxt içində
Həyatım ağrıyır, ruhum ağrıyır.
Qeyrət də su kimi axdığı üçün
Duru çayların da durulmur qanı.
Oğulun, övladın nadanlığından
Ana torpağın da ağrıyır canı.
Mənim nisgilimdi, dərdim, sərimdi
Qovrulan çiçəyim, saralan gülüm.
Duyğusuz insandan utanmaq heç nə,
Yıxılan ağacdan utanmaq — ölüm.
Azıb dolaylarda ilahi sevgi,
Sıyrılıb çıxammır dumandan, çəndən.
Sabahın bakirə aydınlığına
Heyrət yağmalanıb qərib gözündən.
Məhəl qoymasa da hər gəlişinə,
Bükülür ağrıdan nə qədər ünvan.
Bütün ağrılara dözüb, dayanıb,
Qadir insan olub ağrıdan insan.
Dəyişir rəngini səhər də, gün də,
Ələnir günlərə qar soyuğu qəm.
Ayımız, ilimiz belə gələndən
Ağrılar içində azıb düşüncəm.
1995
QAPI DALINDA
İçimdə bir qayğı didir sinəmi,
Bu qayğı mənimdi,
Qardaş, sənindi.
Yoldaşı sağında,
Dostu solunda,
Namərdlik yaşayır mələk halında.
Çətindi mərdliklə yaşamaq indi,
Mərdliyi qoyurlar qapı dalında.
Biri işləyəndə,
Plan verəndə,
Közü qabağına yığanda biri,
Onunun işini biri görəndə,
Dünyanı inək tək sağanda biri,
Qırılır mərdliyin,
Qırılır beli.
Kütbeyin, kəmağıl müdür olanda,
Ağıllı dayanıb səbir olanda
Pozulur dünyanın nizamı, inan,
Dönür çay daşına bir qaya inam.
Beləcə süstləşir,
Korşalır, bəli,
Daşyonan mərdliyin qırılır əli.
Gizlədib hamıdan iki üzünü
Biri “doğruluqdan” paltar geyəndə,
Birini üz-üzə tərifləyəndə,
Qayıdıb arxada bir söz deyəndə,
Əsir sinəsində bir səmum yeli,
Lal olur,
Mərdliyin tutulur dili.
Qohumlu, qardaşlı,
Aşnalı namərd
Gəlib aramızda bitəndə hərdən,
Artır iştahası minnət damarın.
Ölçüsü, meyarı itəndə hərdən
Yaxşı adamlarla pis adamların,
Yığılıb baş-başa hiylə qururlar,
Mərdə uşaq kimi ot yoldururlar.
Sevgi olmayanda torpağa, daşa,
Sevgi olmayanda yara, yoldaşa
İnsan yazıqlaşır,
Gün yazıqlaşır.
Hörmət olmayanda dosta, yoldaşa
Namərdlər çoxalır,
Həddini aşır.
İçimdə bir qayğı didir sinəmi,
Bu qayğı mənimdi,
Qardaş, sənindi.
Yoldaşı sağında,
Dostu solunda,
Namərdlik yaşayır mələk halında.
Çətindi mərdliklə yaşamaq indi,
Mərdliyi qoyurlar qapı dalında.
1987
Hazırladı: Odlar.media